بر گل به اشتـــیاق تو شبنــــــــم گذاشتند

در کوچه های عاشق دل غــــــــم گذاشتند

تومثل یــــــــاس پاک و سفــــــید و مقدسی

نام مرا به عشـــق تو  مریــــــــــم گذاشتند

تولدم مبارک -  دوستت دارم

و این منم

زنی تنها

در آستانه ی فصلی سرد

در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین...

زمان گذشت

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

چهار بار نواخت

من راز فصل ها را می دانم

و حرف لحظه هارا می فهمم

در کوچه باد می آید

در کوچه باد می آید

و من به جفت گیری گل ها می اندیشم

و مردی که رشته های آبی رگهایش

مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش

بالا خزیده اند

و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را تکرار می کنند

- سلام

-سلام

و من به جفت گیری گل ها می اندیشم

در آستانه ی فصلی سرد

ای یار؛ ای یگانه ترین یار

انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یک روز آن پرنده نمایان شد

انگار از خطوط سبز تخیل بود

آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس می زدند

ای یار یگانه ترین یار

نگاه کن که در اینجا

زمان چه وزنی دارد

و ماهیان چگونه گوشت های مرا می جوند

سلام ای شب معصوم!

میان پنجره و دیدن

همیشه فاصله ای است

چرا نگاه نکردم؟

مانند آن زمان که مردی از کنار درختان خیس گذر میکرد...

چرا نگاه نکردم؟

انگار مادرم گریسته بود آن شب

به مادرم گفتم: "دیگر تمام شد"

گفتم:" همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم"

انسان پوک

انسان پر از اعتماد

نگاه کن که دندانهایش

چگونه وقت جویدن سرود می خوانند

و چشمهایش

چگونه وقت خیره شدن می درند

و او چگونه از کنار درختان خیس می گذرد

صبور

سنگین

سرگردان.

چه مهربان بودی ای یار؛ ای یگانه ترین یار

این کیست این کسی که روی جاده ی ابدیت

به سوی لحظه ی توحید می رود

و ساعت همیشگیش را با منطق ریاضی تفریق ها و تفرقه ها کوک می کند

این کیست این کسی که بانگ خروسان راآغاز قلب روز نمی داند

و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند

جنازه های خوشبخت

جنازه های ملول

جنازه های ساکت متفکر

جنازه های خوش برخورد؛ خوش پوش ؛ خوش خوراک

در ایستگاه ها ی وقت های معین

و در زمینه ی مشکوک نورهای موقت

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود؛ آن دودست جوان

که زیر بارش یکریز برف مدفون شد

و سال دیگر ، وقتی بهار

با آسمان پشت پنجره همخوابه می شود

و در تنش فوران می کنند

فواره های سبز ساقه های سبکبار

شکوفه خواهد داد ای یار، ای یگانه ترین یار

نه مثل تو آغازها کرده‌ام

نه مثل تو کتاب‌خانه‌ها خوانده‌ام

نه مثل تو سر و سامان آراسته‌ام

نه مثل تو دین و دل باخته‌ام

          نه آرزوها پرداخته و

            نه ساختنی‌ها ساخته و

                     نه تافته‌ای جدا بافته‌ام

من

جدامانده‌ای از نفس افتاده و

جنگجویی همیشه پیاده و

گم‌شده‌ای بی‌قلاده

تلألو تک‌آیه‌ی وحی خداوند و

آیینه‌ی سیاهِ بند بند و

پنهان‌شده در لبخند

محصور حرص عرش و

        مدام در ژرفای فرش و

          رها شده در حیات وحش و

                          در انتظار رخش

آن ناخدای کشتی به باد سپرده

          آن که نقشه‌هایش پژمرده

                        بادبان‌هایش فشرده

                                دیده‌بانش افسرده

نه... من این هم نیستم

من آیه‌ای بی‌آرایه

از توده‌ای لایه لایه و

تک‌درختی بی‌سایه‌ام

من فقط

         "فبأی ءآلاء ربکما تکذبان"ـی رانده و

                              در راه مانده‌ام

****************************************

                 *********                    *******

      ******         ******                        *******

                          **********

چه خوب شد که به دنیا آمدم

و چه خوبتر که دنیایت شدم

پس برایم بمان و بدان که تنها بهانه برای بودنم هستی.

تولدم مبارک

۸ آذر - دوستت دارم

دردم از یار است و درمان نیز هم

دل فدای اوشد و جان نیز هم

این که می گویند آن خوشتر زحسن

یار ما این دارد و آن نیز هم

یاد باد آن کاو به قصد خون ما

عهد را بشکست و پیمان نیز هم

دوستان در پرده می گویم سخن

گفته خواهد شد به دستان نیز هم

چون سرآمد دولت شبهای وصل

بگذرد ایام هجران نیز هم

هردو عالم یک فروغ روی اوست

گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

اعتمادی نیست بر کار جهان

بلکه بر گردون گردان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد می بیار

بلکه از یرغوی دیوان نیز هم

محتسب داند که حافظ عاشق است

وآصف ملک سلیمان نیز هم

من پشیمان نیستم

من به این تسلیم، این تسلیم درد آلود می اندیشم

من صلیب سرنوشتم را بر فراز تپه های قتلگاه خویش بوسیدم

در خیابان های شب سرد، جفت ها پیوسته با تردید یکدیگر را ترک می گویند

در خیابانهای شب، جز خداحافظ خداحافظ صدایی نیست

من پشیمان نیستم

قلب من گویی در آن سوی زمان جاری است. زندگی قلب مرا تکرار خواهد کرد و گل قاصد که بر دریاچه های باد می راند. او مرا تکرار خواهد کرد ...

خستگی های عاشقی ام را

زینهار هدیه کردم برایت

تا فقط لحظه ای نیک بخندی

زمانه قلم عشق به دستم داد

چه غلط ها ... که تکرار رنج خسته ام نمی کند

برایت از دلهره هایم کلاف محبت بافتم

که روزی فقط یک لبخند سهمم باشد

تنهایی من بزرگتر از بچگی تو نیست

که با نوازش چند دقیقه ای دلخوش وجودت نمی شود

و اشتباه را تو تکرار می دهی

قلم ندامت به دست نمی گیرم

نامهربانیت را به تصویر سخن می کشم

ماندنی نخواستم

روزی خواستم فقط

یک لبخند خاکستری بزنی.

نامه دوم

بازیم دادند

از کرک و پر و مرغابی ها شادی ام دادند

به که اینجا دل می بندم؟!

شانه ام خالیست

به حصاری تکیه می کنم

نمی دانم از آن کیست؟!!

ماه ها و سالها و روزها بازیم دادند

از طنابی که می بافتیم شادی ام دادند

دلتنگی هایم را حصیری کوچک می بافتم

غافل از دلهره هایی که آنجا نشناختم

به صدف، شقایق و ماه

به دعای سبز و اعلا

به شبی که تیره بودم

به دلی رسیده بودم

نکنم شکوه بهارا..

که تو دانی راز ما را

و به امیدی که جان داد

به دلی کمی امان داد

شب من لالایی من...

یک غزل احساس من شو

که شبی با من نگفتند و شبا بازیم دادند

ای شبا بازیم دادند

و صدایی بسته را شادی ام دادند

به انتظار چشم هایی که می دانستم بازی ام دادند

و می دانستم بازی ام دادند!

سروده شده در :17 فروردین 87

         جسم بی جان مرا آندم که همراهی کنی

                          یک نفس تو با دلم احساس ویرانی کنی

در تداعی حضوری که ندانستی که بود

                      لاجرم تا هر زمان حس پریشانی کنی

پوپک خسته تن عاشق نوایت را چنین

                      تو نفهمیدی!ببین اینگونه مهمانی کنی

                                       تا به کی احساس یک اندوه را

                              در بر قلب نهیفت باری زندانی کنی؟

من ندانستم کجا این حس من جان می گرفت

                               بی تامل تو دلی را قصد قربانی کنی

این چنین رسم جهان را ای خدا بنوشته ای؟

                              گفتی آنجا تو بخندی نه که بیماری کنی!

ای خدا چندین شبانه حس من حس شب است

                                ای دلم تا کی تو باید شب به بیداری کنی؟

سینه ی لبریز عشق و آتشم...

                                  کاش می پرسیدم ای دل!تو چه ارزانی کنی؟

عشق من آتشگه مهر و سلامی مرده است

                                   نه گرامی!من نگفتم که بیایی و خریداری کنی

در پی حسی دگر با یک سلام ...

                               غم چه سود و تو چرا احساس تنهایی کنی؟!

سروده شده در:…

در یک بن بست کور بود که حرف ها مردند, خاطره ها پوسیدند, قصه ها تمام شدند

مردم رفتند و دنیا تمام شد.....

و تنها خاکستری از یاد ها به جای ماند

همه در نگاه هم گیج خوردند و این سکوت بود که خانه نشین دلها شده بود

حتی یک نفر نماند که بشریت را بطلوعاند

از اول بازی این چرخه می چرخید:

همه فقط آمدند و فقط بودند و فقط رفتند .......

و اما ...

تکلیف واژه زندگی چه شد ؟

واژه ای که همیشه بود و هرگز معنا نشد..

...

اکنون دیر زمانی است که آدمیان رفته اند و محبت در میان گورستانهای نامردی ها مدفون مانده است.......

سروده شده در :   7/12/83

امروز فهمیدم
من هنوزم عاشقم
عاشق رقص مداد روی بی روحی وجودم
عاشق گلهایی که لای کتاب بن هوگارت خشک کردم
عاشق رنگ آبی
عاشق گل مریم
عاشق ستارهایی که به فکر خودم

 احساس میکنم از همه ستاره ها پـر نور ترن
عاشق موزیک های  کلاسیک
عاشق بارون که به خاک مرده جون میده
عاشق تاریخم
عاشق زبانم
عاشق فرهنگم
عاشق دریای بزرگم
آره من عاشقم
زندگی ام خالی از پـوچی نیست
مگه فقط باید عاشق یه خوشکل قد بلند بود
نه عزیز ...
من دیگه عاشق صبح و غروب آفتابم
عاشق ماهی قرمزی که داخل شیشه تنهاست
عاشق جاده ی انتظاری که یه روزی خوشحالم میکنه
عاشق مادرم
عاشق دستهای زحمت کش بابا

 که اصلا ارزش اونا رو ندونستم

 و اونا رو به چیزهای بی ارزش فروختم
عاشق نفرتی از بعضیا که هیاهوی پول براشون آرامش بخشه
عاشق مرگی که ازش قول گرفتم تا وقتی عاشقشم نیاد سراغم
آره من عاشقم ...
وای چه قدر دلم کلمه میخاد که بگم

 به چیا عاشق و چه قدر خوبه که بفهمین که من چی میگم
هنوز خیلی چیزا هستن که من عاشق شون هستم

در روياهايم ديدم که با خدا گفت و گو مي کنم. خدا پرسيد:پس تو مي خواهي با من گفت و گو کني؟من در پاسخش گفتم:اگر وقت داريد.خدا خنديد و گفت: وقت من بي نهايت است.

در ذهنت چيست که مي خواهي از من بپرسي؟پرسيدم:چه چيز بشر شما را سخت متعجب مي سازد؟خدا پاسخ داد:کودکي شان.اينکه آنها از کودکي شان خسته مي شوند،عجله دارند که بزرگ شوند. و بعد دوباره پس از مدت ها ، آرزو مي کنند که کودک باشند ... اينکه آنها سلامتي خود را از دست مي دهند تا پول به دست آورند و بعد پولشان را از دست مي دهند تا دوباره سلامتي خود را به دست آورند.اينکه با اضطراب به آينده مي نگرند و حال را فراموش کرده اند و بنا بر اين نه در حال زندگي مي کنند و نه در آينده.

اينکه که آنها به گونه اي زندگي مي کنند که گوئي هرگز نمي ميرند و به گونه اي مي ميرند که گوئي هرگز زندگي نکرده اند.دستهاي خدا دستانم را گرفت براي مدتي سکوت کرديم و من دوباره پرسيدمبه عنوان يک پدر مي خواهي کدام درس هاي زندگي را فرزندانت بياموزند؟ او گفت: بياموزند که آنها نمي توانند کسي را وادار کنند که عاشقشان باشد ، همه کاري که مي توانند انجام دهند اين است که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند.

بياموزند که درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه کنند ،بياموزند که فقط چند ثانيه طول مي کشد تا زخم هاي عميقي در دل آنان که دوستشان داريم ايجاد کنيم اما سالها طول مي کشد تا آن زخم ها را التيام بخشيم.بياموزند ثروتمند کسي نيست مه بيشترين ها را دارد ، بلکه کسي است که به کمترين ها نياز دارد.بياموزند که آدمهايي هستند که آنها را دوست دارند فقط نمي دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند، بياموزند که دو نفر مي توانند با هم به يک نقطه نگاه کنند و آن را متفاوت ببينند.

بياموزند که کافي نيست فقط آنها ديگران را ببخشند،بلکه آنها بايد خود را نيز ببخشند.من با خضوع گفتم:از شما به خاطر اين گفت و گو متشکرم آيا چيز ديگري هست که دوست داريد فرزندانتان بدانند؟ خداوند لبخند زد و گفت : فقط اينکه بدانند من اينجا هستم،هميشه

     ای شب از رویای تو رنگین شده
     سینه از عطر تو ام سنگین شده
     ای به روی چشم من گسترده خویش
     شایدم بخشیده از اندوه پیش
     همچو بارانی که شوید جسم خک
     هستیم ز آلودگی ها کرده پک
     ای تپش های تن سوزان من
     آتشی در سایه مژگان من ...

     ای مرا با شعور شعر آمیخته
     این همه آتش به شعرم ریخته
     چون تب عشقم چنین افروختی
     لا جرم شعرم به آتش سوختی
     ای دو چشمانت چمنزاران من
     داغ چشمت خورده بر چشمان من
     پیش از اینت گر که در خود داشتم
     هر کسی را تو نمی انگاشتم.

بغض تو از دیشب است که مرا ماتم کرده ...

هستم ولی نیستم گوش می دهم ولی نمی شنوم می گویم ولی ساکتم.

گریه هم دیگر به سرغ من نمی آید.

خنده هایت دروغین شده سخنت مبهم شده قامتت در ذهن من گم شده

"همیشه خواستن دلیل پوچی ام شد"

همیشه دیدن دلیل بودنت شد

همیشه حرفت دلیل خامی ام شد

آه... که امشب به وسعت تن صدایت گریه دارم.. اما بغض تو این بغض سنگین تو امانم را بریده

تق توق صدای کوفتن نگاه سخت تر از سنگت که بر قلبم می کوبد حس می کنم که با هر نظر می خواند : ای دخترک تنهای شب ! برو ... دور شو... خاطره را فراموش کن !

اما با کدامین قلب خاطره را خاطره را فراموش کنم؟!

از کدامین راه به حیات بازگردم؟!با چه کسی ؟ با که برگردم؟!

ولی من با همین کوله پشتی خالی اما لبریز از خاطره خواهم رفت تا تو بدانی

بغض تو آن بغض سنگین تو مرا بازگرداند

من خواهم رفت...

ذهنم از یادت خالیست

بی یادت... با بغض ... با خاطره خواهم رفت

"همیشه خواستن دلیل پوچی ام شد"

با تمام پوچی ام خواهم رفت .

سروده شده در : 21/4/83

     می خام تو اتاقم تنها باشم

     برو بیرون درم ببند

     می خام نوازش کنه صدای گیتار درد دلمو

     منتظرم تموم بشه و پروازم و ببینم

     بی خیالم همیشه تو شهرپیادم

     خیلی بد شده عادتم

     این دیگه کیه میگه من تو شهر شیشه قانونی ندارم؟

     پس بزا بازم ببارم

     بشین همیشه کنارم

     که تو طنین بهارم

     ولی در حال فرارم

     عزیزم بشنو صدایم

     تو را می خواهم !می خواهم !

     از این حالتم بیزارم

     من از دلهره بیدارم

      ببین اگه صد سالم

     خیالت بسر دارم

     بگیر منو بسپارم به باد

      تورو دوست دارم ...

به زمین میزنی و میشکنی
عاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد
در دلی آتش جاویدی را
دیدمت وای چه دیداری وای
این چه دیدار دلازاری بود
بی گمان برده ای از یاد آن عهد
که مرا با تو سر و کاری بود
دیدمت وای چه دیداری وای
نه نگاهی نه لب پر نوشی
نه شرار نفس پر هوسی
نه فشار بدن و آغوشی
این چه عشقی است که دردل دارم
من از این عشق چه حاصل دارم
می گریزی ز من و در طلبت
بازهم کوشش باطل دارم
باز لبهای عطش کرده من
لب سوزان ترا می جوید
میتپد قلبم و با هر تپشی
قصه عشق ترا میگوید
بخت اگر از تو جدایم کرده
می گشایم گره از بخت چه بک
ترسم این عشق سرانجام مرا
بکشد تا به سراپرده خک
 خلوت خالی و خاموش مرا
تو پر از خاطره کردی ای مرد
شعر من شعله احساس من است
تو مرا شاعره کردی ای مرد
آتش عشق به چشمت یکدم
جلوه ای کرد و سرابی گردید
تا مرا واله بی سامان دید
نقش افتاده بر آبی گردید
در دلم آرزویی بود که مرد
لب جانبخش تو را بوسیدن
بوسه جان داد به روی لب من
دیدمت لیک دریغ از دیدن
سینه ای تا که بر آن سر بنهم
دامنی تا که بر آن ریزم اشک
 آه ای آنکه غم عشقت نیست
می برم بر تو و بر قلبت رشک
به زمین می زنی و میشکنی
عاقبت شیشه امیدی را
سخت مغروری و میسازی سرد
در دلی آتش جاویدی را

   ما دور نمای قصر عشق را در خاطره های پریشانمان ساختیم

   ساکت و خموش

  دوش به دوش

   دل سپردیم به پیچ و خم جاده ها

   جاده ها ما را بردند ...

   من همه شادی و عشق

   تو شکوه آوای ملکوت

   من سراپا سکوت

   تو دریایی آرام و پر صدف با پاکترین مروارید ها

   تو بر فراز قله ی کمال صاف و آرام.. خوب وشیرین

   با ابهت ایستاده ای

    و مسیر باد های مهربانی را تعیین می کنی

    انعکاس خنده معصومت همه جا پیچید

    من پریشان

   در پی یک گوشه ی کوچک

     که در سکوت آن غرق شوم

    و به تو فکر کنم

    فقط به تو و با خود بگویم

    تو پاکتر از همه ی آرزوهایم هستی .

    من اگر رود شوم فرق آبی آرام

    من اگر پیر شوم

    از عمر زیاد سیر شوم

     لحظه ای ز عشق تو غافل نشوم

    دل زمهرت نکنم

    جز در قلب تو در دیگر نزنم

     غیر از خیال تو به خلوت نروم

       تویی آرامش من ..

             تویی آرامش من .

بازی

سفر باز منو آزرد

کی رفت و تو رو آورد؟

دیگه توی خیالم

گل صد خاطره مرد

هنوز دنیا قشنگه

برام مثل قدیما

ولی دنیا دو رنگه

 تو چشم نا امیدا

بزار تنها بمونم

همون طوری که بودم

دیگه تنهایی خوبه

می خام بی تو بمونم..

می گی دلت بریده

و خوبی رو ندیده

این احساس آدم

از همه نا امیده

می خوای دیگه چی بگم؟

که باز هواتو دارم؟

که مثل اون قدیما

منتظرت تو راهم؟

اما دیگه دیر شده

دلم دیگه گیر شده

احساس پاک قلبت

دیگه برام پیر شده

شده آخربازی

آخه به چی می نازی؟

بگو حقیقتارو...

که تو داری می بازی!!!!!

سروده شده در: 24/11/83

شب خوب من

پشت شیشه تنها من نشسته ام اکنون..

بارش برف ومه

آه ...که چه شبی است امشب

کوچه سر تا سر برف ..لال وبی پرواز است

من و دل تنهاییم همچو کوچه امشب

 تک شهابی امشب راه را گم کرده باز

ماه خوش سیمای شب گفت وگودارد دراز

در ره جاده شب یک نفر می آید

یک نفر هم دل من

یک نفر از تبار یکرنگی شب

چه شبی  شد امشب!!!

سروده شده در: 12/10/82

پوپكم !
 پوپك شيرين سخنم !
          اين همه فارغ از اين شاخه به آن شاخه مپر،
                 اين همه قصه شوم از كس و ناكس مشنو ،
     غافل از دام هوس
           اين همه در بر هر ناكس و هر كس منشين .
پوپكم پوپك شيرين سخنم !
      تويي آن شبنم لغزنده گلبرگ اميد ،
            من از آن دارم بيم ،
                 كاين لجن زار تو را پوپكم آلوده كند ،
   اندرين دشت مخوف،
        كه تو آزادي اش اي پوپك من مي خواني
زير هر بوته ي گل ،
     لب هر جويه ي آب،
           پشت آن كهنه فسونگر ديوار،
                 كه كمين كرده تو را زير درختان كهن ،
     پوپكم! دامي هست ،
            گرگ خونخواره ي بدكاره ي بدنامي هست.
سال ها پيش دل من كه به عشق ايمان داشت ،
         تا كه آن نغمه جان بخش تو از دور شنيد ،
              اندر اين مزرع آفت زده شوم حيات ،
شاخ اميدي كاشت.
       چشم بر راه تو بودم كه تو كي مي آيي.
              بر سر شاخه ي سر سبز اميد دل من ،
  كه تو كي مي خواني.
 پوپكم يادت هست ؟
      در دل آن شب افسانه يي مهتابي ،
           كه بر آن شاخه پريدي ،
                لحظه اي چند نشستي ،
  نغمه اي چند سرودي ،
      گفتم اين دشت سيه خوابگه غولان است ،
           همه رنگ است و ريا ،
                همه افسون و فريب .
صيد هم چون تويي اي پوپك خوش پروازم ،
       مرغ خوشخوان و خوش آوازم
            به خدا آسان است.
اين همه برق كه روشنگر اين صحرا است ،
        پرتو مهري نيست ،
              نور اميدي نيست ،
آتشين برق نگاهي ز كمينگاهي هست ،
      همه گرگ و همه ديو ،
            در كمين تو و زيبايي تو ،
                 پاكي و سادگي و خوبي و رعنايي تو .
    مرو اي مرغك زيبا كه به هر رهگذري ،
           همه ديو اند كمين كرده نبينند تو را ،
               دور از دست وفا پنهان از ديده ي عشق ،
   نفريب اند تو را .
 
          
دکتر شريعتي

گفت می رود

 اما دلم فریاد زد:

((فرقی نمی کند))

گفتش ببین!! قلبم دگر

دردی نمی کند.

گفتش زدم خط نام تو-

.

.

(گریان شدش دلم!)

الان و این ساعت دگر..

.

.

((فرقی نمی کند...))

سروده شده در:I DON’T KNOW

روز میلاد من

برای  روز میلاد تن من

نمی خام پیرهن شادی بپوشی

به رسم عادت دیرینه حتی

برایم جام سرمستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو...

به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن

بگو با من که با من زنده هستی

که من بی تو نه آغازم نه پایان

تویی آغاز روز بودن من

نزار پایان این احساس شیرین

بشه بی تو غم فرسودن من

نمی خام از گلای سرخ و آبی

برایم تاج خوشبختی بیاری

به ارزش های ایثار محبت

به پایم اشک خوشحالی بباری

بزار از داغی دستای تنهات

بگیره حرم گرما بستر من

بزار با تو بسوزه جسم خستم

ببینی آتش و خاکستر من

تو ای تنها نیاز بودن من

بکش دست نوازش بر سر من

به تن کن پیرهنی رنگ محبت

اگه خواستی بیایی دیدن من ..

واس کی؟؟؟

واس کی از سفرت حذر کنی؟

واس کی شادی هات و هدر کنی؟

چه جوری تو چشماشون نگاه کنی

واس کی بغض گلوت و تر کنی؟

واس کی پر ز صداقت بشی تو؟

واس کی رسوای عبادت بشی تو

می بینی چطور اسیرش شدی تو

چه جوری از آدما سیر شدی تو

دیدی آخر دیگه اون ناجی نشد

از دلت رفت ودیگه باقی نشد

واس کی مثل گلا پر بشی تو؟

از زمونه تا ابد قهر بشی تو

واس کی ؟واس صدای حرف کی ؟

خیس شی زیر بارون و نگی تر شدی تو.

سروده شده در:22/5/83

شب بود و یک بغل احساس

یک پرسه در خیابان

 آرزوی دخترک خواب شد

هنوز به این حس نرسیده بود

که مردگان شاهزاده خاکند و

شب باور هرچه مردم ندارند

ترانه آغاز شد

سکوت مرد

و دخترک پرواز کرد

بالاتر از پرسه..

رها آسمان می پیمود

بشریت می جست

و شب زنده می کرد

در آن سکوت مطلق

 عالیجناب حسرت

 چه پرسه ها که نخورد

باور حس کوچه را

 دخترک گریه کرد و مرد.

"سروده شده دربهمن 84"

توی نعره های هر شب

           مرگ تویی ناجی شبونه

  قلبمون با هم باشن باز

    نمی گیرن که بهونه

 من و تو یه تکیه گاهیم

     واس هم تو اوج بیداد

      نگو که تو بازی عشق

من بودم فقط یه فریاد

سهم من از  عشق فقط بود

            یه صدای بی نشونه

تا که با رفتن چشمات

      من شدم بی آشیونه

اگه که قراره چشمات

    نباشه واسم پناهی

"واس چی دست خودت رو

 توی دست من می دادی؟!"

همیشه حرفات سیاهه

 واس دلواپسی من

آخ که چه نازه و ماهه

    چشاتو می گم عزیزم

نزار اینجوری بمیره

     لحظه ها تو حسرت عشق

بیا وبه من نگاه کن

 آره با همون دوتا چشم

قلب من تو پاشنه در

 منتظر نشسته هر دم

تا شاید از راه بیای تو

و صدام کنی تو مریم!!

سروده شده در پاییز 83

شبZ به کاشانه اغيار نمي بايد بود

غير را شمع شب تار نمي بايد بود

همه جا با همه کس يار نمي بايد بود

يار اغيان دل آزار نمي بايد بود

تشنه خون من زار نمي بايد بود

تا بدين مرتبه خون خار نمي بايد بود

"من اگر کشته شوم باعث بدنامی توست"

موجب شهرت بي باکي و خود کامي توست

بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم اميد به روي تو گشادن غلط است

روي پر گرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن و لاست ز کوي تو ستادن غلط است

جان شيرين به تمناي تو دادن غلط است%%

نگه دگر  به سوی من چه می کنی؟

چو در بر رقیب من نشسته ای

به حیرتم که بعد از آن فریب ها

 تو هم پی فریب من نشسته ای

به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا

 که جام خود به جام دیگری زدی

چو  فال حافظ آن میانه باز شد

تو فال خود به نام دیگری زدی

برو... برو... به سوی او! مرا چه غم !

تو آفتابی..او زمین ..من... آسمان

بر او بتاب ز آنکه گریه می کند

در این میانه قلب من به حال او

کمال عشق باشد این گذشتها

"دل تو مال من تن تو مال او"

تو که مرا به پرده کشیده ای

چگونه نبر ده ای به راز من

گذشتم از تن تو ز آنکه

در جهان تنی نبود مقصد نیاز من

اگر  به سویت این چنین  دویده ام

به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظلمت شبان بی فروغ من

خیال عشق خوشتر از خیال تو!! %